An Englishman in New York. Een ander liedje stond op repeat in mijn hoofd (het eerste liedje op mijn wekkerradio, maar ik ben het alweer vergeten, zoals je ook dromen vergeet direct nadat je wakker wordt), maar An Englishman en New York zou een toepasselijker achtergrondmuziekje zijn geweest tijdens mijn zoektocht in de bouwmarkt om 9.00 uur vrieskoude maandagochtend. Stoppen waren doorgeslagen. Mijn schuld. Je mag niet twee koperdraadjes in de pluspool stoppen. Ja, wist ik veel. Schakelaar die de lamp bediende smolt door.
In New York dus, zo voelde ik me als meisje in de bouwmarkt. Een beetje een curiositeit, iets dat ik me niet zo aantrok tijdens vorige expedities, maar het leek wel of op de vroege ochtend alleen doelgerichte mannen de bouwmarkt bezochten. Van die bouwvakkers in met verfklodders besmeurde spijkerbroeken en schoenen waar je een baksteen op kunt laten vallen zonder een teen te kneuzen. Mannen die mij om mijn mening vragen bij het uitzoeken van een lamp en me uitgebreid van top tot teen bemonsteren, van mijn pluizige muts met glitters tot mijn halve-maat-te-groot-laarzen. Ik deed mijn heupen op slot, opdat mijn bevallige loopje hen niet zou aanmoedigen en kloste door. Rij 55, had de bouwmarktmedewerker minzaam gezocht toen ik naar stoppen en ‘deze dingen’ had gevraagd (ik zwaaide met het restand van het schakelaarachterkantje, het metalen gedeelte).
Stoppen waren zo gevonden. Goddank had ik een van de kapotte exemplaren meegenomen, anders had ik niet geweten hoeveel Ampere ik hebben moest (16, blijkbaar). Schakelaars kennen meer variaties. Wilt u wit of creme, wilt u vierkante of ronde, strakke vormgeving of ouderwets? Van helemaal achterin de bouwmarkt kloste ik naar de verfbalie, bediend door een jong meisje (soortgenoot!). Past dit, denk je? vroeg ik opnieuw zwaaiend met het doorgesmolten ijzeren schakelaarding en een verpakte nieuwe. Meisje keek bedenkelijk. Er zijn allerlei verschillende typen, zei ze. Dat had ik gezien. Het is verstandig, zei meisje, om dan meteen een omzetstukje (een plastic randje om de schakelaar) te kopen. Want een schakelaar en zo’n randje passen niet in elkaar als ze niet van precies hetzelfde type en merk zijn.
Trof dat even. De doorgefikte schakelaar was namelijk een tweeling, met links een dubbele schakelaar voor de twee plafonnieres in de huiskamer en rechts een enkele schakelaar voor de buitenlamp. Voor twintig euro nieuwe schakelaardingetjes kon ik kopen. Ktsjing.
Bij thuiskomst vond ik vriendje geknield vol overgave aan de schakelaars bezig. Had je niet een half uur later thuis kunnen komen, zei hij geirriteerd. Ik klus beter als jij er niet ben. Ik klom op een stoel om de plafonniere die de kortsluiting had veroorzaakt, vast te zetten. Niet de draadjes los laten gaan, waarschuwde vriendje van ver beneden. Ik gaf een korte ruk om de spaarlamp vast te draaien en een draad kwam los. Vriend vloekte inwendig. Misschien moet ik de bouwmarkt en het klussen ook maar aan mannen overlaten. Vriendje vind van wel, maar hij is niet echt objectief. Hem heb ik een keer onder 220 volt gezet.
Foto: SugarSugar
